το Δόγμα της Αμοιβαίας Καταστροφής (Τσίπρα)
Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο κ. Τσίπρας σήμερα περιέγραψε το δόγμα πάνω στο οποίο θα βασίσει την πολιτική του για την διαπραγμάτευση του χρέους, της Δανειακής Σύμβασης και του Μνημονίου:
“Η σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη ευρωζώνη θυμίζει ολοένα και περισσότερο τις ισορροπίες τρόμου κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Αναφερόμαστε βεβαίως στον οικονομικό φόβο και σαφέστατα η Ελλάδα δεν είναι η Σοβιετική Ένωση. Οι μηχανισμοί, όμως, είναι εντυπωσιακά όμοιοι. […] Το μάθημα που πήραμε από τον Ψυχρό Πόλεμο είναι πως τελικά η λογική συμπεριφορά αποδεικνύεται πως είναι η καλύτερη ασπίδα ενάντια στην καταστροφή. […]”
Υπάρχουν πολλά προβλήματα στο “Δόγμα Αμοιβαίας Καταστροφής Τσίπρα” -έτσι θα το ονομάζω, από το Δόγμα Αμοιβαίας Καταστροφής στο οποίο βασίστηκε ο Ψυχρός Πόλεμος στον οποίο αναφέρθηκε ο ίδιος.
Καταρχήν, είναι η πρώτη φορά που κάποιος από τους ενδιαφερόμενους διατυπώνει την θέση ότι η σχέση της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους Εταίρους της περιγράφεται με όρους πολέμου. Μέχρι σήμερα, μπορεί να υπήρχαν διαφωνίες αν η μία ή η άλλη πολιτική ήταν σωστή ή λάθος ή ποιοι ευνοούνται και ποιοι αδικούνται, αλλά τα κράτη της Ευρώπης που μας στηρίζουν δαπανώντας κάποια (πολλά κατά κάποιους, λίγα κατά άλλους) από τα χρήματά τους, θεωρούσαμε και θεωρούσαν ότι είμαστε εταίροι, σύμμαχοι. Ότι το πρόβλημά μας, είναι και δικό τους. Ότι πρέπει να τι λύσουμε μαζί.
Σήμερα, ο πιθανότατα μελλοντικός πρωθυπουργός της Ελλάδας ξεκαθάρισε ότι όλοι αυτοί είναι απέναντί μας, είναι εχθροί μας. Ή αυτοί θα κερδίσουν ή εμείς.
Ανεξάρτητα από το όποιο αποτέλεσμα μπορεί να έχει μία τέτοια τοποθέτηση στο οικονομικό πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε, νομίζω ότι η υιοθέτηση του δόγματος αυτού, είναι κάτι παραπάνω από επικίνδυνη: από την στιγμή που δύο ή περισσότερα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης αρχίσουν να βασίζουν τις σχέσεις τους σε ένα τέτοιο δόγμα, δεν μπορώ παρά να αισθάνομαι ότι το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν είναι μακρυά -είχαμε αρκετές δεκαετίες να ακούσουμε ένα κράτος της ΕΕ να περιγράφει τις σχέσεις του με κάποιο άλλο με τέτοιους όρους.
Το άλλο πρόβλημα που υπάρχει με κάθε δόγμα αμοιβαίας καταστροφής, είναι η αστάθεια. Σε αυτό βασίζονται: υπάρχει μία ισορροπία που είναι εξαιρετικά εύθραυστη και θεωρητικά τα εμπλεκόμενα μέρη φοβούνται να κάνουν οποιαδήποτε κίνηση.
Το κακό με τις οριακές ισορροπίες, είναι ότι τα πάντα εξαρτώνται από μία μικρή διακύμανση. Στον Ψυχρό Πόλεμο φοβόμασταν ότι μπορεί να καταστραφεί ο πλανήτης ολόκληρος από την έπαρση ενός ηγέτη, από μία παρεξήγηση, από το λάθος ενός χειριστή οπλικών συστημάτων ή ενός πιλότου, ακόμη και από ένα τεχνικό σφάλμα -υπάρχουν πολλά παραδείγματα από την συγκεκριμένη περίοδο που δείχνουν πόσες φορές φτάσαμε στο παρά 5 και σωθήκαμε ως ανθρωπότητα από τύχη.
Στον οικονομικό ψυχρό πόλεμο που περιγράφει ο κ. Τσίπρας, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε ότι κάποιος από τους ηγέτες θα πατήσει το “κόκκινο κουμπί”. Θα αρκεί ίσως ένα τεχνικό πρόβλημα σε μία τράπεζα που θα δημιουργήσει πανικό, ένα κακόβουλο δημοσίευμα ή ακόμη και μία φυσική καταστροφή που θα υποδείξει στις αγορές ότι η οριακή ισορροπία δεν υπάρχει -χωρίς βέβαια, να εμπιστεύομαι στο ελάχιστο και την τρέλα, την έπαρση ή την αλαζονεία κάποιου πολιτικού στην Ελλάδα ή αλλού.
Και τέλος, ο κ. Τσίπρας κάνει ένα μεγάλο λάθος. Στον Ψυχρό Πόλεμο δεν επικράτησε η λογική. Στην διάρκειά του επικράτησε ο φόβος. Και στο τέλος του επικράτησε η πλευρά που μπορούσε να παράγει περισσότερο πλούτο για τους πολίτες της.
το “πόσο θα κοστίσει” είναι η μισή ερώτηση.
“Πόσο θα κοστίσει μία πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ στους εταίρους μας;”
Οι περισσότεροι φαίνεται πως νομίζουν ότι η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα καθορίσει την στάση τους.
Η αλήθεια είναι ότι η απάντηση στο ερώτημα είναι μόνο η μισή ιστορία. Και από μόνη της δεν έχει καμία αξία.
Διότι πολύ απλά, η απάντηση έχει μόνο νόημα αν την συγκρίνουμε με αυτή στο ερώτημα “Πόσο θα κοστίσει να κρατήσουμε την Ελλάδα στο Ευρώ;” Όποιος είναι να αποφασίσει, θα αποφασίσει συγκρίνοντας τις δύο απαντήσεις. Είναι αυτό που λένει οι οικονομολόγοι το “opportunity cost” -η αξία (ή το κόστος) της επιλογής μου σχετίζεται με την αξία (ή το κόστος) της εναλλακτικής.
Δεν γνωρίζω την απάντηση σε κανένα από τα δύο ερωτήματα. Και δεν ξέρω αν υπάρχει μία απάντηση. Γιατί πέρα από το οικονομικό σκέλος (που και αυτό όποιος διαβάζει τα σχετικά δημοσιεύματα, βλέπει ότι δεν είναι δεδομένο), υπάρχουν και πολιτικές ή και γεωστρατηγικές απαντήσεις. Υπάρχουν ακόμη απαντήσεις με ορίζοντα 6 μηνών και με ορίζοντα 10 ετών, κ.ο.κ.
Μπορεί για παράδειγμα, η αναταραχή και η αβεβαιότητα που υπάρχει σήμερα και έχει οδηγήσει στην πτώση της ισοτιμίας ευρώ-δολαρίου να ευνοεί κάποια κράτη με πολλές εξαγωγές εκτός ΕΕ, με θετικές επιπτώσεις στους δείκτες απασχόλησης. Άλλα, με διαφορετική κατανομή ισοζυγίου, μπορεί να τα ζημιώνει. Όπως επίσης είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς πώς θα επηρρεάσει μία πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ, άλλα κράτη με παρόμοια προβλήματα, όπως η Ισπανία ή η Πορτογαλία -θα αποτελέσουμε παράδειγμα προς αποφυγή για τους λαούς τους; θα προκαλέσουμε και εκεί bank run; θα γίνει κάτι άλλο;
Αυτό που γνωρίζω είναι ότι πριν από μερικούς μήνες οι εταίροι μας, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ, ακόμη και οι δανειστές μας που είχαν τα ομόλογά μας, είχαν κάνει τον λογαριασμό τους και είχαν αποφασίσει ότι το κόστος (οικονομικό, πολιτικό ή ό,τι άλλο) για να μας βοηθήσουν να παραμείνουμε στην Ευρωζώνη είναι Χ -και είχαν δεχθεί να το πληρώσουν.
Κάθε πράξη ή δήλωσή μας που αυξάνει αυτό το κόστος, π.χ. όταν λέμε ότι δεν σκοπεύουμε να απόπληρώσουμε τα δάνειά μας με τον τρόπο που είχε προδιαγραφεί, αυξάνει το κόστος παραμονής μας στην Ευρωζώνη. Και συνεπώς, το κόστος να μείνουμε με το κόστος να βγούμε πλησιάζουν.
Όσο το κόστος να μείνουμε στο ευρώ πλησιάζει με το κόστος να φύγουμε από αυτό, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να επιλέξουν το δεύτερο. Είναι τόσο απλό.
Την επόμενη φορά που θα ακούσετε λοιπόν για τα δις ή τρις που θα κοστίσει μία πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ, σκεφτείτε ότι και η παραμονή της κοστίζει πολλά δις και δείχνουμε με κάθε τρόπο ότι θέλουμε να κοστίσει ακόμη περισσότερα.
facebook IPO: μέρα γιορτής.
Την Παρασκευή 18/5/2012, η μετοχή της Facebook ξεκίνησε να διαπραγματεύεται στο NASDAQ. Με τις μετοχές της να πωλούνται γύρω στα $38 η μία, αυτό σημαίνει πως η αξία της εταιρείας είναι γύρω στα 100δις δολάρια!
Και όμως, η Παρασκευή ήταν μέρα γιορτής, για πολλούς ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, που δεν κέρδισαν ούτε ένα δολάριο από την είσοδο της facebook στο χρηματιστήριο.
Ήταν μέρα γιορτής, για όλους όσους ονειρεύονται να δημιουργήσουν κάτι δικό τους.
Ήταν μέρα γιορτής και για όσους πιστεύουν ότι ο πλούτος (δεν αναφέρομαι στην προσωπική περιουσία του Mark Zuckerberg, αλλά στις χιλιάδες ανθρώπων που εργάζονται στην facebook και τις ίσως εκατοντάδες χιλιάδες σε όλο τον κόσμο που εργάζονται επειδή υπάρχει το facebook) δεν διανέμεται μόνο, αλλά δημιουργείται.
Ήταν μέρα γιορτής και για όσους πιστεύουν ότι και οι επιχειρηματικές ιδέες μπορούν, πολλές φορές, να αλλάξουν τον κόσμο, χωρίς να ζητήσουν την άδεια του κοινωνικού, πολιτικού ή και οικονομικού κατεστημένου.
Αυτό που λένε και άγγλοι, “proof of concept”.
#KeepNikoAgo
Ο Niko είναι ένας από τους μετανάστες που μας κάνουν περήφανους.
Τον έχω γνωρίσει από κοντά, αλλά πιο πολύ διαβάζοντας αυτά που γράφει. Είναι από αυτούς τους μετανάστες που θα ήθελα να έχουμε όσο γίνεται περισσότερους. Που συμβάλλουν στην χώρα μας, όχι μόνο με την εργασία τους, αλλά και ως φορείς ιδεών, μνημών, εμπειριών που δεν έχουμε -και μας κάνουν πιο σοφούς, πιο πολύπλευρους, καλύτερους.
Ήρθε στην χώρα μας πριν από 20 χρόνια δούλεψε και μεγάλωσε εδώ δύο παιδιά, 18,5 και 17,5 χρονών. Μου φαίνεται αδιανόητο ότι χρειάζεται να αποδείξει στο Ελληνικό κράτος ότι έχει δικαίωμα να ζει εδώ.
Ακόμη πιο αδιανόητο μου μοιάζει ότι του δώσαμε τελεσίγραφο 30 ημερών, για να φύγει, διότι την περίοδο 2007-2008, κατά την οποία οπώς γράφει αντιμετώπισε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας, δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει τον απαιτούμενο αριθμό ενσήμων για να ανανεώσει την άδεια παραμονής του.
Ντρέπομαι.
Mac OSX Lion encrypted backups to TimeCapsule
A couple of days ago, I bought an Apple TimeCapsule, in order to have a local backup of my Macs at home.
Once I set it up, I realized that, TimeMachine will not allow you to do encrypted backups on TimeCapsule! As I alway enable FileVault, and in general try to make sure all my data are encrypted, I was close to selling it on ebay, when I read this: Mac OSX Lion Secure Backup to Time Capsule with size limit.
It works. You only have to follow the instructions (quite simple), the first time, and then everything will work as normal.
τραγική ειρωνία
— πηγή: Βικιπαίδεια
Μένει να δούμε ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές και ποιοι οι θεατές στο έργο που παρακολουθούμε.
σήμερα μεγάλη μέρα για τον ΣΥΡΙΖΑ
Όπως έγραψα και προχθές, ένα είναι το βέβαιο μήνυμα που έδωσαν οι εκλογές: υπάρχει μία πλειοψηφία του Ελληνικού λαού που διαφωνεί με το Μνημόνιο. (Δεν ανήκω σε αυτούς, το είπα, το εξέφρασα με την ψήφο μου, αλλά έτσι είναι η δημοκρατία.)
Ανάμεσα στις “αντι-μνημονιακές” δυνάμεις, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το μεγαλύτερο κόμμα και το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα στην βουλή έχοντας λάβει 17%.
Νομίζω ότι είναι καθήκον και ευθύνη του να συμπεριφερθεί με αυτά τα δύο δεδομένα:
1. Να καταβάλει κάθε ρεαλιστική προσπάθεια να σχηματιστεί κυβέρνηση που θα εκφράζει την “αντι-μνημονιακή” ψήφο, όχι μόνο το 17% που έλαβε, αλλά όσο μεγαλύτερο μέρος της γίνεται. Λέω “όσο μεγαλύτερο μέρος γίνεται”, διότι α) προφανώς δεν μπορεί ένα αριστερό και δημοκρατικό κόμμα όπως ο ΣΥΡΙΖΑ να εκφράσει τους ναζί ή τους ακροδεξιούς αντι-μνημονιακούς και β) το αντι-μνημονιακό μέτωπο έχει αποχρώσεις, από βελτίωση των όρων μέχρι επιστροφή στην δραχμή.
2. Να συμπεριφερθεί με την σεμνότητα που πρέπει να έχει ένα κόμμα που πήρε μόνο 17% και καλείται να κάνει κυβέρνηση: ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε μία μεγάλη εκλογική επίδοση και σε ότι αφορά τους κομματικούς συσχετισμούς είναι ο μεγάλος κερδισμένος των εκλογών. Η πτώση χωρίς αλεξίπτωτο των πρώην “μεγάλων”, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κάνουν αυτή την επίδοση ακόμη πιο εντυπωσιακή -σε καμία περίπτωση όμως δεν νομιμοποιείται εκλογικά να συμπεριφέρεται σαν να πήρε 51%.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ο νικητής των εκλογών, αλλά ο κερδισμένος των εκλογών. Οφείλει να συμπεριφερθεί ανάλογα. Και ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, θα ήθελα να τον διευκολύνουν.
τελικά έγινε το δημοψήφισμα
Στις αρχές Νοεμβρίου του 2011, το -τότε- πολιτικό σύστημα (πολιτικοί, δημοσιογράφοι, κ.λ.) αποφάσισαν ότι ο λαός δεν είναι έτοιμος να απαντήσει σε τέτοια ερωτήματα. Κέρδισαν τότε οι πολιτικοί μεσάζοντες και οι μικροπολιτικές σκοπημότητες ενός συστήματος πολύ κατώτερου των περιστάσεων.
Τα μάθατε τα νέα; Τελικά, έγινε το δημοψήφισμα.
Όχι ακριβώς βέβαια. Δεν είχε τα “εκβιαστικά διλήμματα”, που τόσο απεχθανόμαστε.
Κάτι αποφασίσαμε, διαλέξαμε το κουτί “αντι-μνημόνιο”, αλλά δεν είμαστε και σίγουροι τί έχει μέσα: ευημερία των πολλών; ανάπτυξη; ύφεση; αριστερά; δεξιά; φασισμό; λαϊκισμό; παραμονή στο ευρώ; έξοδο από το ευρώ;
Θα δούμε.
Σε αντίθεση με τα “εκβιαστικά δηλήμματα”, που ως λαός δεν τα σηκώνουμε, το συγκεκριμένο κουτί μπορεί να έχει λίγο ή πολύ από όλα -ή ακόμη και ζόνγκ.
Γιατί θα ψηφίσω ΔΡΑΣΗ/ΦΣ
Αν υπήρχε πολιτική κατάταξη “αγνωστικιστής”, νομίζω ότι αυτό θα δήλωνα.
Εννοώ, ότι σε αντίθεση με όσους πιστεύουν στην Α ή Β πολιτική προσέγγιση (τους κρατικιστές και τους φιλελεύθερους, τους μνημονιακούς και τους αντιμνημονιακούς, κ.ο.κ.), εγώ δυσκολεύομαι να δεχθώ την μία, μοναδική και καθολική λύση σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία. Το κάθε πρόβλημα έχει τις ιδιαιτερότητές του και δεν βλέπω τον λόγο να μην έχω στην διάθεσή μου ως πολίτης όλα τα πιθανά εργαλεία για την επίλυσή του, από τον πιο σκληρό ανταγωνισμό της ιδανικής ελεύθερης αγοράς, μέχρι τον προστατευτικό κρατικισμό.
Θέλω την μέγιστη δυνατή ελευθερία, αλλά νομίζω ότι η πραγματική ελευθερία δεν μπορεί να συνυπάρξει με την ανασφάλεια -είτε μιλάμε για την κυκλοφορία στους δρόμους, είτε για την δυνατότητα κάποιου να κυνηγήσει το επιχειρηματικό του όνειρο.
Με αυτή την οπτική, προσπάθησα να αποφασίσω τί θα ψηφίσω σε λίγες μέρες στις εκλογές.
Παρένθεση -ή αλλιώς, “δεν θα ψηφίσω συναισθηματικά”.
Όχι, δεν θα ψηφίσω με συναισθηματικά κριτήρια όπως θυμός, διάθεση να τιμωρήσω κ.λ. Ίσως κάποιοι να έχουν την πολυτέλεια να μην τους νοιάζει τί τα γίνει αύριο και να μπορούν να ψηφίσουν μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν τα συναισθήματά τους. Ίσως κάποιοι άλλοι, να μην έχουν καμία ελπίδα και να τους έχουν απομείνει μόνο τα συναισθήματά τους. Εγώ έχω συγκεκριμένα προβλήματα -από το αν θα μπορώ να πληρώνω το στεγαστικό μου δάνειο μεθαύριο, μέχρι το αν θα είναι καλό το σχολείο ή το νηπιαγωγείο που θα στείλω σε μερικά χρόνια την κόρη μου, και από το αν θα πάρω σύνταξη μέχρι αν θα μπορώ να πάω σε ένα καλό νοσοκομείο αν μου τύχει κάτι. Και έχω πολλές ελπίδες και όνειρα και σχέδια.
Θα ψηφίσω λοιπόν με γνώμονα πώς νομίζω ότι θα λυθούν καλύτερα τα προβλήματά μου και θα πετύχω τις ελπίδες μου. Θα ψηφίσω με την λογική μου και όχι το συναίσθημα.
Και επειδή οι περισσότεροι που διαβάζουν το blog μου, με έχουν στο μυαλό τους ως υποστηρικτή του ΠΑΣΟΚ: όχι, δεν είμαι θυμωμένος με το ΠΑΣΟΚ των 2,5 τελευταίων ετών. Θεωρώ ότι έκανε πολλά που έπρεπε να γίνουν και επίσης εκτιμώ βαθιά όσους ξόδεψαν όλο τους το πολιτικό κεφάλαιο στην προσπάθεια να σωθεί η χώρα από τα χειρότερα. Έχω και αρνητικά να του προσάψω, αλλά αυτά είναι για άλλο post.
Επίσης, δεν πιστεύω ότι το σύνολο των πολιτικών είναι διεφθαρμένο ή ανίκανο. Υπάρχουν ανάμεσά τους πολλοί άνθρωποι ικανοί, ανοιχτόμυαλοι, με απόψεις κοντά στις δικές μου, που προσπαθούν, και πολλές φορές πετυχαίνουν, να τις υλοποιήσουν. Γνώρισα κάποιους από αυτούς στο ΠΑΣΟΚ και κρίνω/βλέπω/ξέρω ότι υπάρχουν σε πολλούς πολιτικούς χώρους.
Αισθάνομαι άσχημα, που κάποιους από αυτούς δεν θα τους επιβραβεύσω με την ψήφο μου για την καλή δουλειά που έκαναν ή το θάρρος που έδειξαν υποστηρίζοντας θέσεις σωστές, με προσωπικό κόστος. Η εντύπωσή μου είναι ότι αυτή την στιγμή, στο ΠΑΣΟΚ υπερισχύουν οι δυνάμεις που δεν τολμούν ή δεν θέλουν να γίνουν οι απαραίτητες δραστικές αλλαγές. Πολλοί από τους αναγνώστες αυτού του blog πιθανότατα θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ: φροντίστε να βάλετε σοφά τους σταυρούς!
Κλείνει η παρένθεση.
Με την Δράση (είναι “Δράση και Φιλελεύθερη Συμμαχία”, αλλά για ευκολία θα γράφω Δράση), διαφωνώ σε αρκετά πράγματα.
Για παράδειγμα, εγώ δεν θεωρώ ότι το Δημόσιο είναι κάτι κακό. Αν έχω “πρόβλημα” με κάτι είναι οι γιγάντιοι, μονολιθικοί οργανισμοί, δημόσιοι ή ιδιωτικοί. Συνεχίζω να πιστεύω ότι μπορεί να υπάρξει δημόσιος τομέας, που να παρέχει υπηρεσίες σε υψηλό επίπεδο -και θα μπορούσε να μην είναι τόσο μονολιθικός, με την κατάλληλη αποκέντρωση. Εκεί όμως που συμφωνώ στις δραστικές παρεμβάσεις που προτείνει η Δράση για το Δημόσιο είναι ότι, από προσωπική πείρα πλέον, έχω πειστεί ότι το συγκεκριμένο, το Ελληνικό Δημόσιο του 2012, “δεν σώζεται” (με λογικό κόστος σε λογικό χρόνο, που κανένα από τα δύο δεν έχουμε σήμερα στην διάθεσή μας). Είναι ένας γιγάντιος, μονολιθικός οργανισμός, με τους λάθος ανθρώπους, στις λάθος θέσεις, την λάθος οργάνωση, τους λάθος κανονισμούς (που στην πλειοψηφία τους είναι ή έχουν ισχύ νόμου) και την λάθος κουλτούρα. Συμφωνώ λοιπόν με δραστική μείωση του δημόσιου τομέα και ταχύτατες αποκρατικοποιήσεις.
Α, επίσης, δεν έχω πρόβλημα με τους φόρους, στους οποίους οι Δράση έχει μία αλλεργία. Εννοώ, ότι αν μπορώ να τους πληρώσω και πηγαίνουν εκεί που πρέπει, είμαι χαρούμενος που το κάνω. Πλούσιος δεν είμαι, ούτε έχω κάποια “καβάτζα”, αλλά είμαι ένας καλά αμειβόμενος εργαζόμενος και μου ακούγεται λογικό να στριμωχθώ εγώ λίγο περισσότερο για να μπορέσουν να τα βγάλουν πέρα κάποιοι που είναι σε πολύ δύσκολη κατάσταση, είτε μιλάμε γενικά για την χώρα μου, είτε μιλάμε για συμπολίτες μου. Π.χ., εισφορά αλληλεγγύης; Την πληρώνω με χαρά. Ένας λόγος παραπάνω, όταν η χώρα είναι στο χείλος του γκρεμού. Φανταζόμουν ότι αυτή είναι αριστερή άποψη, αλλά όσοι δηλώνουν αριστεροί μοιάζουν να εναντιώνονται σε κάθε φόρο που πρέπει να πληρώσουν οι ίδιοι, οπότε… είμαι μόνος μου.
Στα περισσότερα θέματα όμως, οι προτάσεις της Δράσης είτε μου αρέσουν, είτε θα ήθελα να είναι μέρος της δημόσιας συζήτησης και δεν είναι. Και είναι απλές και τολμηρές, χωρίς να κλείνουν με νόημα το μάτι σε κάποιους.
Για παράδειγμα η Παιδεία. Για εμένα το ζητούμενο είναι να έχουν όλοι οι πολίτες την δυνατότητα πρόσβασης σε υψηλού επιπέδου παιδεία -όλοι, αν μιλάμε για την υποχρεωτική εκπαίδευση, όλοι ανάλογα με τις ικανότητές τους, αν μιλάμε για την ανώτερη/ανώτατη. Αν ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχουμε αυτό είναι η “δημόσια δωρεάν παιδεία”, ας το κάνουμε έτσι. Αν είναι κουπόνια και ιδιωτικά σχολεία, ας γίνει έτσι. Αν σε κάποιες περιπτώσεις το ένα είναι πιο αποτελεσματικό και σε άλλες το άλλο, ας επιλέξουμε ανάλογα. Δυστυχώς, σήμερα, από τον δημόσιο διάλογο για το θέμα, απουσιάζει η μία από τις δύο λύσεις. Κανένας δεν την υπερασπίζεται με αρκετό σθένος ώστε να μπορούμε να την αξιολογήσουμε. Το “Δημόσια Δωρεάν” έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από την ίδια την “Παιδεία”.
Το ίδιο ισχύει και για τις συντάξεις και την υγεία. Παρεμπιπτόντως, η πρόταση για παροχή μίας ελάχιστης σύνταξης 700 Ευρώ σε όλους του Έλληνες που βγαίνουν στην σύνταξη που καλύπτεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, με παράλληλη εξάλειψη όλων των σχετικών εισφορών, με βρίσκει μάλλον σύμφωνο, ομοίως και για την παροχή υπηρεσιών υγείας.
Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που αποφάσισα να ψηφίσω Δράση: διότι θέλω να υπάρχει μεγαλύτερο εύρος ρεαλιστικών προτάσεων για τα προβλήματά μας στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αν μάλιστα προκύψει κυβέρνηση συνεργασίας και η Δράση συμμετέχει σε αυτή, θα ήθελα να δω κάποιες από τις προτάσεις αυτές να δοκιμάζονται.
Ο δεύτερος λόγος είναι τα πρόσωπα. Στα ψηφοδέλτια της Δράσης/ΦΣ υπάρχουν πολλά νέα πρόσωπα. Δεν έχω αυταπάτες, δεν θεωρώ ότι το “νέο πρόσωπο” είναι απαραίτητα καλύτερο. Και, γνωρίζω πολύ καλά πως η εξουσία, μικρή ή μεγάλη, μπορεί να αναδείξει ένα τελείως διαφορετικό χαρακτήρα σε κάποιον που μέχρι χθες δεν την είχε. Η εξουσία απαιτεί αρετές, αντοχές και ικανότητες που είναι δύσκολο να δοκιμαστούν πριν, στην απουσία της. Αλλά η αίσθησή μου είναι πως υπάρχουν αρκετές πιθανότητες, αν η Δράση εκλέξει μερικούς βουλευτές, κάποιοι από αυτούς να αντεπεξέλθουν στην ευθύνη όπως θα ήθελα -κάποιους, που γνωρίζω προσωπικά, τους γνώρισα μέσα από δρόμους εντελώς άσχετους από την πολιτική, στο Internet, σε κοινωνικές δράσεις ή μέσα από την επαγγελματική τους ενασχόληση, καιρό πριν.
Αναζητώ, αυτό το μπόλιασμα της εγχώριας πολιτικής με νέες θέσεις και πρόσωπα. Η χρονική στιγμή, οι συσχετισμοί και η κατάσταση στην οποία είναι η κοινωνία και η κατάσταση της οικονομίας με κάνουν να πιστεύω ότι ο καλύτερος τρόπος για να το πετύχω προς μία κατεύθυνση που με εκφράζει αρκετά, είναι να ψηφίσω Δράση/ΦΣ.
I want to download my books for free
I bought this book, about a year ago in print. Right now, it would be very convenient for me if I could read it on my iPad or Kindle. Where can I download it for free?
There is an electronic version of the book. Should I look in “pirate” sites for it? I mean, I’ve already paid the author and the publisher, the price they asked for it…
todo
Γοητευτικά projects που θα ήθελα να έχω χρόνο να μελετήσω και να “παίξω” μαζί τους:
- riak
- redis
- firebase
- meteor
Θέλω επίσης να ολοκληρώσω την μετάβαση του blog μου, σε bucket3. (Θα μπορούσε να έχει γίνει εδώ και καιρό, τα θέματα που με καθυστερούν έχουν να κάνουν με διατήρηση του παλιού περιεχομένου, των σχολίων κ.λ.)
Απίθανο να βρω χρόνο για όλα αυτά, το ξέρω.
Αλλά αν κάποιος έχει ασχοληθεί, τα σχόλια και εντυπώσεις ευπρόσδεκτα!
τα πρόσωπα έχουν σημασία (part #2)
Διάβασα πριν από μερικές μέρες το κείμενο της κας Κιντή στο protagon.gr, “στις εκλογές δεν ψηφίζουμε πρόσωπα”.
Αν και το πιο πιθανό είναι να μην έχει διαβάσει καν το δικό μου, “η σημασία των προσώπων (και των σταυρών)”, αισθάνθηκα πως αποτελεί αντίλογο και θα ήθελα να εξηγήσω λίγο περισσότερο γιατί συνεχίζω να πιστεύω ότι τα πρόσωπα θα παίξουν καθοριστικό ρόλο τους επόμενους μήνες.
Τα τελευταία δύο χρόνια, είδαμε τις κοινοβουλευτικές ομάδες των κομμάτων να γίνονται από συμπαγείς, ρευστές: διαγραφές, αποχωρήσεις, προσχωρήσεις, δημιουργίες νέων κομμάτων από εν ενεργεία βουλευτές. Και παράλληλα, βουλευτές που ανοικτά πίεζαν το κόμμα τους να πάρει την Α ή Β απόφαση ή θέση, σε αντίθεση με την γραμμή που διατύπωνε η ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας τους.
Δεν είναι παράλογο. Εδώ και χρόνια μιλάμε για πολυσυλλεκτικά κόμματα -και έχει πολλά καλά η πολυσυλλεκτικότητα, αν θέλετε την προσωπική μου άποψη.
Αντιμέτωπα όμως με μία τόσο βαθιά και πολύπλευρη κρίση, τα κόμματα αυτά αναγκάζονται να δούν τα όρια των αντοχών του συνεκτικού τους ιστού -πολλές φορές ακόμη και να επαναπροσδιορίσουν ποιος είναι αυτός και αν συνεχίζει να υπάρχει.
Για αυτό και οι βουλευτές της επόμενης βουλής θα έχουν αυξημένο ρόλο σε σχέση με αυτόν που είχαν στο παρελθόν.
Θα δοκιμαστεί η πολιτική τους σταδιοδρομία, οι αρχές τους, η αντίληψή τους, ακόμη και οι σχέσεις τους με αυτούς που του στήριξαν φανερά ή κρυφά. Περιμένω ότι θα δούμε βουλευτές να αντιδρούν στις επιλογές των αρχηγών τους, να φεύγουν ή να πηγαίνουν σε άλλα κόμματα, να πιέζουν προς την Α ή την Β κατεύθυνση.
Για αυτό υποστηρίζω ότι είναι πολύ σημαντικό να ασχοληθούμε με τα πρόσωπα που θα απαρτίζουν την επόμενη βουλή και όχι μόνο με τα κόμματα. Ότι και να λένε οι πολιτικοί αρχηγοί σήμερα, το τί θα συμβεί από τις 7/5 και μετά θα το κρίνουν οι συγκεκριμένοι βουλευτές που θα εκλεγούν -πολλές φορές όχι ως ομάδες, αλλά ως άτομα: από το ποια θα είναι η πλειοψηφία που θα σχηματίσει κυβέρνηση, μέχρι την στήριξη ή την εναντίωση σε συγκεκριμένα μέτρα ή στην υλοποίηση μέτρων που ήδη έχουν αποφασιστεί.
ΠΡΕΠΕΙ να ασχοληθεί ο καθένας μας με τους σταυρούς που θα βάλει! Μπορεί να είναι πιο καθοριστικό απόμη και από το κόμμα που θα ψηφίσει.
χωρίς αυτοδυναμία
Ήμουν από αυτούς που έλεγαν (και έγραφαν) ότι δεν βλέπω ως λύση τις κυβερνήσεις συνεργασίας και ότι τα μικρά κόμματα αποδυναμώνουν την ικανότητα μίας κυβέρνησης να λειτουργήσει αποτελεσματικά.
Μέχρι την κυβέρνηση Παπαδήμου, το μόνο “σύγχρονο” παράδειγμα μίας παρόμοιας κυβέρνησης ήταν η συγκυβέρνηση του ‘89 που μάλλον λειτουργούσε ως παράδειγμα προς αποφυγή.
Αυτό που είδα τους τελευταίους μήνες είναι πως έκανα λάθος. Η κυβέρνηση Παπαδήμου λειτούργησε όπως και κάθε άλλη κυβέρνηση. Άλλοι λένε χειρότερα, άλλοι καλύτερα, αλλά νομίζω ότι όλοι έχουμε πει μέσα μας, “χμ, ΟΚ, μπορεί να υπάρχει κυβέρνηση, ακόμη και αν δεν έχει ένα κόμμα την αυτοδυναμία.”
Νομίζω ότι αυτή η συνειδητοποίηση θα παίξει μεγάλο ρόλο στις επερχόμενες εκλογές, αφού απεγκλωβίζει μία μεγάλη μάζα ψηφοφόρων από το δίλημμα αυτοδυναμία ή ακυβερνησία.
Οι τόνοι θα ανέβουν όσο πλησιάζουμε στην μέρα των εκλογών, αποσκοπώντας στην λεγόμενη “συσπείρωση”. Αλλά έχω την εντύπωση ότι η τακτική αυτή δεν θα είναι και τόσο αποτελεσματική για τον απλούστατο λόγο ότι υπάρχει ένα πρόσφατο, χειροπιαστό παράδειγμα πως ο σχηματισμός κυβέρνησης μπορεί να γίνει από δύο ή περισσότερα κόμματα.
Και σε αυτή την περίπτωση, για τις μετεκλογικές εξελίξεις, βραχυπρόθεσμα (την επόμενη μέρα) και μεσοπρόθεσμα (τους επόμενους μήνες), καθοριστικό ρόλο θα παίξουν τα πρόσωπα.
η σημασία των προσώπων (και των σταυρών)
Στον χώρο των εταιρειών τεχνολογίας, υπάρχουν επενδυτές που λένε “πιο μεγάλη σημασία από το business plan, έχει η ομάδα”. Λένε, με λίγα λόγια, οι επενδυτές που επενδύουν σε εταιρείες στα πρώτα τους βήματα, ότι το σημαντικότερο κριτήριο για το αν θα επενδύσουν είναι οι άνθρωποι -πιο σημαντικό από το business plan ή το προϊόν. Ξέρουν ότι μία εταιρεία τεχνολογίας που είναι στα πρώτα της βήματα, δύσκολα μπορεί να προβλέψει το περιβάλλον στο οποίο θα δραστηριοποιηθεί. Ξέρουν επίσης ότι σε ένα τόσο γρήγορα μεταβαλλόμενο περιβάλλον, το πιο πιθανό είναι ότι το αρχικό σχέδιο θα χρειαστεί να αλλάξει ξανά και ξανά.
Αυτά, στον χώρο της επιχειρηματικότητας.
Στον χώρο της πολιτικής, θυμάμαι ότι πριν από μερικά χρόνια είχα γράψει ένα post που έλεγα πως τα πρόσωπα δεν πρέπει να έχουν σημασία, ότι αν οι σωστοί θεσμοί λειτουργούν σωστά, τα πρόσωπα αναγκάζονται να κάνουν αυτό που πρέπει.
Έχω αναθεωρήσει. Πιστεύω όλο και περισσότερο ότι τα πρόσωπα έχουν πρωτεύουσα σημασία.
Τα σχέδια, οι εξαγγελίες και οι προγραμματικές δηλώσεις, καλές και χρήσιμες είναι. Αλλά, ζούμε σε καιρούς που τα πάντα αλλάζουν ταχύτατα, που αντιμετωπίζουμε προβλήματα και προκλήσεις για τα οποία οι λύσεις ούτε έχουν δοκιμαστεί ούτε είναι δεδομένες.
Και αυτός είναι ένας λόγος που πιστεύω ότι σήμερα πιο μεγάλη σημασία και από το πιο κόμμα θα ψηφίσει ο καθένας, έχουν οι σταυροί που θα βάλει. Όπως επίσης και τα πρόσωπα που θα “επιβάλει” το κάθε κόμμα μέσω του ψηφοδελτίου επικρατείας.
Έτσι κι αλλιώς, το πιθανότερο είναι ότι αυτή την φορά, κανένα κόμμα δεν θα μπορέσει να σχηματίσει κυβέρνηση από μόνο του. Ίσως λοιπόν μεγαλύτερη σημασία από τα ποσοστά των κομμάτων, να έχουν τα πρόσωπα που θα καταλήξουν στην Βουλή.
Ψάξε από πριν. Σχεδόν όλοι οι υποψήφιοι βουλευτές έχουν πλέον μία σελίδα στο Internet. Διάβασε για τον καθένα τους. Κάνε και μία αναζήτηση στο Google για το όνομά τους. Μην βάλεις σταυρό σε κανένα υποψήφιο που δεν σε έχει πείσει. Μην βάλεις σταυρό σε ένα όνομα που απλά σου ακούγεται γνωστό. Αν σου “περισσεύουν” σταυροί, κράτα τους, μην τους χαρίσεις στον ή την άχρηστη τηλεπερσόνα.
Θα τολμούσα να πω ακόμη και να μην ψηφίσεις ένα κόμμα αν δεν ξέρεις σε ποιον θα βάλεις τον ή τους σταυρούς. Ακόμη και να μην ψηφίσεις ένα κόμμα αν στις ψηλές θέσεις του επικρατείας του υπάρχουν πρόσωπα που αντιπαθείς ή έχεις σε χαμηλή εκτίμηση.
Στο κάτω-κάτω, ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος θα είναι σίγουρα στην επόμενη Βουλή. Προσωπικά, δεν με εμπνέει κανείς από τους δύο. Οπότε το θέμα είναι ποιοι από τα κόμματά τους ή ακόμη και από άλλα κόμματα θα κάθονται στα υπόλοιπα έδρανα -τουλάχιστον για εμένα.
